mitthai in pai

​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​มีคนถามมา​​​​​​​เยอะว่า​​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​​ทำ​​​​​​​ไม​​​​​​​ถึง​​​​​​​เลิกทำ​​​​​​​ร้านอาหาร​​​​​​
ทั้ง​​​​​​ ​​ ​​​​​​​​ๆ​​​​​​​​ ​​​​​​​​ที่ดูกำ​​​​​​​​​​​ลังไป​​​​​​​​​​​ได้​​​​​​​​​​​ดีที​​​​​​​​​​​เดียว​​​​​​​​ ​​​​​​​​ตอน​​​​​​​​​​​นั้น​​​​​​​​ ​​​​​​​​เราทำ​​​​​​​​​​​กัน​​​​​​​​ 2 ​​​​​​​​คน​​​​​​​​ ​​​​​​​​คนนึงทำ​​​​​​​​​​​กับ​​​​​​​​​​​ข้าว​​​​​​​​ ​​​​​​​​คนนึงทำ​​​​​​​​​​​เครื่องดื่ม​​​​​​​​ ​​​​​​​​ร้านเรา​​​​​​​​​​​เป็น​​​​​​​​​​​แค่ร้าน​​​​​​​​​​​เล็ก​​​​​​​​ ​​​​​​​​ๆ​​​​​​​​ ​​​​​​​​ที่ทำ​​​​​​​​​​​โดย​​​​​​​​​​​คนไร้ประสบการณ์​​​​​​​​ ​​​​​​​​ร้านที่ดังมาก​​​​​​​​ ​​​​​​​​ๆ​​​​​​​​ ​​​​​​​​ตอน​​​​​​​​​​​นั้น​​​​​​​​​​​เป็น​​​​​​​​ ​​​​​​​​ร้านไทย​​​​​​​​​​​ใหญ่​​​​​​​​ ​​​​​​​​นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ​​​​​​​​​​​ส่วน​​​​​​​​​​​ใหญ่​​​​​​​​​​​จะ​​​​​​​​​​​แวะกินอาหารที่​​​​​​​​​​​ทั้ง​​​​​​​​​​​อร่อย​​​​​​​​ ​​​​​​​​เยอะ​​​​​​​​ ​​​​​​​​ถูก​​​​​​​​ ​​​​​​​​เรา​​​​​​​​​​​ไม่​​​​​​​​​​​ได้​​​​​​​​​​​จะ​​​​​​​​​​​คิดแข่ง​​​​​​​​ ​​​​​​​​เรา​​​​​​​​​​​แค่​​​​​​​​​​​ต้อง​​​​​​​​​​​การมีร้าน​​​​​​​​​​​เล็กๆ​​​​​​​​ ​​​​​​​​ขายก๊อก​​​​​​​​ ​​​​​​​​ๆ​​​​​​​​ ​​​​​​​​แก็ก​​​​​​​​ ​​​​​​​​ๆ​​​​​​​​ ​​​​​​​​มีลูกค้าคนสองคน​​​​​​​​ ​​​​​​​​เราก็ดี​​​​​​​​​​​ใจ​​​​​​​​​​​แล้ว​​​​​​​​ ​​​​​​​​จริง​​​​​​​​ ​​​​​​​​ๆ​​​​​​​​ ​​​​​​​​เรา​​​​​​​​​​​ยัง​​​​​​​​​​​ไม่​​​​​​​​​​​ลืมว่า​​​​​​​​ ​​​​​​​​เรามาปายเพื่อมา​​​​​​​​​​​อยู่​​​​​​​​​​​แบบสบาย​​​​​​​​ ​​​​​​​​ๆ​​​​​​​​ ​​​​​​​​กินกา​​​​​​​​​​​แฟ​​​​​​​​ ​​​​​​​​ช้า​​​​​​​​ ​​​​​​​​ๆ​​​​​​​​ ​​​​​​​​อ่านหนังสือ​​​​​​​​ ​​​​​​​​วาดรูป​​​​​​​​ ​​​​​​​​เหมือนคนขี้​​​​​​​​​​​เกียจน่ะ​​​​​​​​

​​​​​​​​แต่ทว่า​ สิ่งประหลาด​​​​​ไม่​​​​​คาดฝันก็​​​​​เกิดขึ้น​​​​​ ​​​​​ฝรั่งเริ่มบอกปากต่อปาก​​​​​ ​​​​​ว่ามีร้านอาหาร​​​​​เล็ก​​​​​ ​​​​​ๆ​​​​​ ​​​​​ชื่อ​​​​​ ​​​​​มิดไต​​​​​ ​​​​​มิดไต​​​​​ ​​​​​อาหร่อยจนพวกพี่​​​​​ ​​​​​ๆ​​​​​ ​​​​​เพื่อนๆ​​​​​ ​​​​​ชอบอำ​​​​​อยู่​​​​​เรื่อยว่า​​​​​ ​​​​​ดังไป​​​​​ถึง​​​​​เมืองนอก​​​​​แล้ว​​​​​ ​​​​​ช่วงปี​​​​​แรก​​​​​ ​​​​​จะ​​​​​เป็น​​​​​กิจวัตรเลย​​​​​ ​​​​​ประมาณนี้​​​​ 4 ​โมงเย็นเปิดร้าน​​​​​ ​​​​​ฝรั่ง​​​​​จะ​​​​​มายืนรอ​​​​​ ​​​​​อากาศมัน​​​​​จะ​​​​​ร้อน​​​​​ ​​​​​ๆ​​​​​ ​​​​​พวกนักท่องเที่ยวเค้า​​​​​ต้อง​​​​​การร้านที่​​​​​เย็น​​​​​ ​​​​​ๆ​​​​​ ​​​​​นั่ง​​​​​ ​​​​​ชิล​​​​​ ​​​​​ๆ​​​​​ ​​​​​สั่งน้ำ​​​​​ปั่น​​​​​ ​​​​​น้ำ​​​​​เย็นมากิน​​​​​ ​​​​​นั่งเม้าท์​​​​​เรื่องที่​​​​​ไปขี่จักรยาน​​​​​ ​​​​​ไปเที่ยวมา​​​​​เมื่อ​​​​​เช้า​​​​​ ​​​​​วางแผนเรื่องเที่ยววันต่อไป​​​​​ ​​​​​นั่งเล่นไพ่ก็มี​​​​​ ​​​​​เอา​​​​​เครื่องดนตรีมา​​​​​เล่นแจม​​​​​กัน​​​​​ ​​​​​สัก​​​​​ 5 ​​​​​โมงเย็น​​​​​ ​​​​​ก็​​​​​จะ​​​​​ว่างซักแป๊บนึง​​​​​ ​​​​​พวกเค้า​​​​​จะ​​​​​กลับไปอาบน้ำ​​​​​ ​​​​​แต่งตัวสวยนิดนึง​​​​​ ​​​​​ประมาณหนุ่มเหล่สาว​​​​​ ​​​​​สาวเหล่หนุ่ม​​​​​ ​​​​​มากินข้าวที่ร้าน​​​​​ ​​​​​แล้ว​​​​​ก็ต่อ​​​​​ ​​​​​บีบอบ​​​​​ ​​​​​ตอน​​​​​นั้น​​​​​อยู่​​​​​ข้าง​​​​​ ​​​​​ๆ​​​​​ ​​​​​ร้านมิตรไทย​​​​​ ​​​​​ปี​​​​​แรก​​​​​ ​​​​​โอเคค่ะ​​​​​ ​​​​​สนุกมาก​​​​​ ​​​​​ช่วงปี​​​​​ใหม่​​​​​ ​​​​​เพื่อน​​​​​ ​​​​​ๆ​​​​​ ​​​​​ที่กรุงเทพ​​​​​ ​​​​​ก็มาหากินเหล้า​​​​​ไปขายไป​​​​​ ​​​​​เคาท์ดาวน์พร้อม​​​​​ ​​​​​ๆ​​​​​ ​​​​​กับ​​​​​ลูกค้า​​​​​ ​​​​​หนุกหนาน​​​​​ ​​​​​และ​​​​​อบอุ่น​​​​​​​

​​​​​ปีที่สอง​​​​​​​​​ ชักหนักข้อค่ะ​​​​​​​​ ​​​​​​​​ปากต่อปากนี่มันรุนแรง​​​​​​​​ ​​​​​​​​สำ​​​​​​​หรับร้าน​​​​​​​เล็ก​​​​​​​​ ​​​​​​​​ๆ​​​​​​​​ ​​​​​​​​มาก​​​​​​​​ ​​​​​​​​เพราะ​​​​​​​ที่ร้าน​​​​​​​เล็ก​​​​​​​มาก​​​​​​​​ ​​​​​​​​คนสองคน​​​​​​​​ ​​​​​​​​สามารถ​​​​​​​รับลูกค้า​​​​​​​ได้​​​​​​​วันละคนนี่​​​​​​​​ ​​​​​​​​ก็​​​​​​​เหนื่อยมาก​​​​​​​​ ​​​​​​​​เพราะ​​​​​​​อาหาร​​​​​​​ต้อง​​​​​​​ทำ​​​​​​​ใหม่​​​​​​​ทุกจาน​​​​​​​​ ​​​​​​​​เรามี​​​​​​​โต๊ะ​​​​​​​​ 8 ​​​​​​​​โต๊ะ​​​​​​​​ ​​​​​​​​นั่งครบทุกโต๊ะ​​​​​​​​ ​​​​​​​​ก็ประมาณ​​​ 30 ​​​มากสุดคน​​​​​​​​ ​​​​​​​​มาพร้อม​​​​​​​กัน​​​​​​​​ ​​​​​​​​คนสุดท้ายงงมาก​​​​​​​​ ​​​​​​​​ว่า​​​​​​​​ ​​​​​​​​ทำ​​​​​​​ไม​​​​​​​เขา​​​​​​​สั่ง​​​​​​​​ ​​​​​​​​น้ำ​​​​​​​มะนาวตอน​​​​​​​​ ​​​​​​​​หนึ่งทุ่ม​​​​​​​​ ​​​​​​​​ได้​​​​​​​ตอน​​​​​​​​ ​​​​​​​​สองทุ่มครึ่ง​​​​​​​​ ​​​​​​​​สุดยอดของ​​​​​​​ความ​​​​​​​ช้า​​​​​​​​ ​​​​​​​​ด้วย​​​​​​​ความ​​​​​​​ไร้ประสบการณ์​​​​​​​​ ​​​​​​​​และ​​​​​​​ใช้​​​​​​​​ ​​​​​​​​มือทำ​​​​​​​ทุกอัน​​​​​​​​ ​​​​​​​​ทะ​​​​​​​เลาะ​​​​​​​กับ​​​​​​​ลูกค้า​​​​​​​เรื่อง​​​​​​​ความ​​​​​​​ช้า​​​​​​​เยอะมาก​​​​​​​​ ​​​​​​​​มีคนรอต่อคิว​​​​​​​จะ​​​​​​​นั่งต่อ​​​​​​​ด้วย​​​​​​​​ ​​​​​​​​เราก็​​​​​​​​ ​​​​​​​​อื้อหือ​​​​​​​​ ​​​​​​​​ไม่​​​​​​​อยาก​​​​​​​ได้​​​​​​​อีก​​​​​​​แล้ว​​​​​​​​ ​​​​​​​​ช่วงนั่นเราปรับแผนการทำ​​​​​​​งานเกือบทุกวัน​​​​​​​​ ​​​​​​​​ลดเมนู​​​​​​​​ ​​​​​​​​ลดโต๊ะ​​​​​​​​ ​​​​​​​​เริ่มเหนื่อย​​​​​​​​ ​​​​​​​​ตื่น​​​​​​​เช้า​​​​​​​มา​​​​​​​ไปตลาด​​​​​​​​ ​​​​​​​​กลับบ้านก็กินกา​​​​​​​แฟ​​​​​​​​ ​​​​​​​​แล้ว​​​​​​​ก็นอนเอา​​​​​​​แรง​​​​​​​​ ​​​​​​​​ไปร้านบ่ายสี่​​​​​​​โมง​​​​​​​​ ​​​​​​​​ไม่​​​​​​​ได้​​​​​​​วาดรูป​​​​​​​​ ​​​​​​​​ไม่​​​​​​​ได้​​​​​​​ไปขี่จักรยาน​​​​​​​​ ​​​​​​​​หรือ​​​​​​​ทำ​​​​​​​อะ​​​​​​​ไรเรื่อยเปื่อยอีก​​​​​​​​​
จน​​​​​​​ถึง​​​​​​​วันปี​​​​​​​ใหม่​​​​​​​ปีที่สอง​​​​​​​​ ​​​​​​​​เศร้ามาก​​​​​​​​ ​​​​​​​​เป็น​​​​​​​ปีที่​​​​​​​ไม่​​​​​​​มี​​​​​​​เพื่อนมา​​​​​​​เยี่ยม​​​​​​​​ ​​​​​​​​เราก็ต้อนรับนักท่องเที่ยวล้วน​​​​​​​​ ​​​​​​​​ๆ​​​​​​​​ ​​​​​​​​เยอะ​​​​​​​​ ​​​​​​​​ๆ​​​​​​​​ ​​​​​​​​เต็มร้าน​​​​​​​​ ​​​​​​​​ตอนเคาท์ดาวน์​​​​​​​​ ​​​​​​​​เราสองคน​​​​​​​​ ​​​​​​​​ยัง​​​​​​​ล้างจาน​​​​​​​อยู่​​​​​​​ใน​​​​​​​ครัว​​​​​​​​ ​​​​​​​​จานเต็มอ่าง​​​​​​​​ ​​​​​​​​หนาว​​​​​​​​ ​​​​​​​​ก็​​​​​​​​ ​​​​​​​​หนาว​​​​​​​​ ​​​​​​​​มองหน้า​​​​​​​กัน​​​​​​​​ ​​​​​​​​ก็พยักหน้า​​​​​​​​ ​​​​​​​​พอเถอะวันนี้​​​​​​​​ ​​​​​​​​ไปฉลองปี​​​​​​​ใหม่​​​​​​​​ ​​​​​​​​พรุ่งนี้ค่อยเคลีย​​​​​​​​ ​​​​​​​​เราก็อดทนไปอีกปีจน​​​​​​​ถึง​​​​​​​ปี​​​​​​​ใหม่​​​​​​​ปีที่​​​​​​​​ 3 ​​​​​​​​ประมาณวันคริสมาส​​​​​​​​ ​​​​​​​​มันก็มา​​​​​​​เหมือนเดิม​​​​​​​​ ​​​​​​​​คนเยอะ​​​​​​​​ ​​​​​​​​งานเยอะ​​​​​​​​ ​​​​​​​​เฮียเค้ารู้สึกว่า​​​​​​​​ ​​​​​​​​มัน​​​​​​​ไม่​​​​​​​ใช่​​​​​​​เค้า​​​​​​​​ ​​​​​​​​เค้า​​​​​​​ไม่​​​​​​​ชอบทำ​​​​​​​อาหาร​​​​​​​​ ​​​​​​​​เสริฟ​​​​​​​​ ​​​​​​​​ล้างจาน​​​​​​​​ ​​​​​​​​ชอบคำ​​​​​​​พูดของเฮียที่ว่า​​ “​​​​​​​​​​เฮ้ย​​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​​ก๋ำ​​​​​​​กูว่า​​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​​มือกูทำ​​​​​​​ได้​​​​​​​มากกว่าทำ​​​​​​​น้ำ​​​​​​​ปั่นแก้วละ​​​​​​​​​​ 20 ​​​​​​​​​​ว่ะ​​ ”​ ​ ​​​​​​​​เราก็สะดุ้งเลย​​​​​​​​ ​​​​​​​​เหมือน​​​​​​​​ ​​​​​​​​เรากำ​​​​​​​ลังมาผิดทาง​​​​​​​หรือ​​​​​​​เปล่า​​​​​​​​ ​​​​​​​​เรากำ​​​​​​​ลัง​​​​​​​ไม่​​​​​​​มี​​​​​​​ความ​​​​​​​สุข​​​​​​​​ ​​​​​​​​เรา​​​​​​​ไม่​​​​​​​ได้​​​​​​​ชอบทางนี้​​​​​​​​ ​​​​​​​​เรา​​​​​​​จึง​​​​​​​เหนื่อย​​​​​​​​ ​​​​​​​​จริง​​​​​​​​ ​​​​​​​​ๆ​​​​​​​​ ​​​

เฮียเสนอว่า​​​​​​​ ​​​​​​​เอา​​​​​​​ให้​​​​​​​ผ่านปี​​​​​​​ใหม่​​​​​​​นี้ก็​​​​​​​ได้​​​​​​​ ​​​​​​​เรา​​​​​​​จะ​​​​​​​ทำ​​​​​​​จน​​​​​​​ถึง​​​​​​​เดือนมีนาคม​​​​​​​ ​​​​​​​แล้ว​​​​​​​มัน​​​​​​​จะ​​​​​​​เข้า​​​​​​​หน้า​​​​​​​โลว์​​​​​​​ ​​​​​​​ค่อยเลิกขายอาหาร​​​​​​​ ​​​​​​​แต่​​​​​​​เรารู้สึกว่า​​​​​​​ ​​​​​​​หยุดเลยดีกว่า​​​​​​​ ​​​​​​​อะ​​​​​​​ไรที่​​​​​​​ไม่​​​​​​​มี​​​​​​​ความ​​​​​​​สุข​​​​​​​ ​​​​​​​เรา​​​​​​​ไม่​​​​​​​จำ​​​​​​​เป็น​​​​​​​ต้อง​​​​​​​ฝืนทำ​​​​​​​ ​​​​​​​อาจ​​​​​​​จะ​​​​​​​ดู​​​​​​​เหมือนดัดจริต​​​​​​​ ​​​​​​​แต่​​​​​​​ใน​​​​​​​วัน​​​​​​​นั้น​​​​​​​ ​​​​​​​เราก็​​​​​​​เบื่อมันจริง​​​​​​​ ​​​​​​​ๆ​​​​​​​ ​​​​​​​ตั้งแต่ที่ตัดสินใจมาปาย​​​​​​​ ​​​​​​​ลึก​​​​​​​ ​​​​​​​ๆ​​​​​​​ ​​​​​​​ใน​​​​​​​ใจ​​​​​​​ ​​​​​​​เราอยาก​​​​​​​ให้​​​​​​​ชีวิตที่​​​​​​​เหลือของเรา​​​​​​​ ​​​​​​​ให้​​​​​​​มี​​​​​​​ความ​​​​​​​สุขทุกวัน​​​​​​​ ​​​​​​​การตัดสินใจเลิกขายอาหารวัน​​​​​​​นั้น​​​​​​​ ​​​​​​​มันทำ​​​​​​​ให้​​​​​​​เรา​​​​​​​ค้น​​​​​​​พบว่า​​​​​​​ ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​พอเรา​​​​​​​เลิกทำ​​​​​​​อย่างนึง​​​​​​​​ ​​​​​​​​เราก็​​​​​​​จะ​​​​​​​มี​​​​​​​เวลา​​​​​​​ไปทำ​​​​​​​อีกอย่างนึง​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​ ​​​​​​​​ยิ่ง​​​​​​​เป็น​​​​​​​สิ่งที่​​​​​​​เราชอบ​​​​​​​ ​​​​​​​ไม่​​​​​​​น่า​​​​​​​เชื่อเลยว่า​​​​​​​ ​​​​​​​ชีวิตเรา​​​​​​​จะ​​​​​​​ดีขึ้นเรื่อย​​​​​​​ ​​​​​​​ๆ​​​​​​​ ​​​​​​​ได้​​​​​​​อีก