mitthai in pai

จาก​​​เรื่องที่​​​แล้ว​​ ​​ที่​​​เล่าว่า​ พอเรา​​​ไม่​​​ทำ​​​อย่างนึง​​ ​​เราก็มี​​​เวลา​​​ไปทำ​​​อีกอย่างนึง

พอเรา​​​ไม่​​​ต้อง​​​ขายอาหาร​​ ​​เราก็​​​ไม่​​​ต้อง​​​ไปตลาด​​ ​​ไม่​​​ต้อง​​​เตรียมผัก​​ ​​ไม่​​​ต้อง​​​ล้างจาน

ไม่​​​ต้อง​​​ล้า​​ ​​ไม่​​​ต้อง​​​เหนื่อยมาก

เริ่มแจกจานชาม​​ ​​ช้อนซ่อม​​ ​​หม้อไห​​ ​​ครก​​ ​​แก้วน้ำ​​ ​​เครื่องปั่น​​ ​​หม้อหุงข้าว​​ ​​โต๊ะ​​ ​​เก้าอี้

เพื่อ​​​ให้​​​ร้านว่าง​​ ​​เราก็ว่าง​​ ​​ใจก็ว่างขึ้น

เริ่มมี​​​เวลามาประดิษฐ์​​ ​​โปสการ์ด

แต่ก่อนโปสการ์ด​​ ​​เราทำ​​​เองทุกใบ​​ ​​ตั้งแต่​​​ไปเลือกกระดาษ​​ ​​เอา​​​เท่า​​​ที่หา​​​ได้​​​ใน​​​เมืองปาย

จะ​​​มาหากระดาษสีครีมนวล​​ ​​หรือ​​​สี​​​เอิร์ทโทนสวย​​ ​​ๆ​​ ​​นั้น​​ ​​คง​​​ไม่​​​มี​​​ใครเอา​​​เข้า​​​มาขาย​​​ใน​​​ปาย

เราก็คว้ากระดาษที่​​​เด็ก​​ ​​ๆ​​ ​​เอา​​​ไว้​​​ไปแปะทำ​​​บอร์ด​​​ใน​​​โรงเรียน​​ ​​สีส้ม​​ ​​สี​​​เหลือง​​ ​​สีฟ้า

วาดรูปเอง​​ ​​เอา​​ ​​งาน​​ paint ​​ที่​​​เราวาดเสร็จ​​​แล้ว​​ ​​มาถ่ายรูป​​ ​​อัดมาทำ​​​โปสการ์ด

แล้ว​​​มันก็​​​เริ่มเอาภาพถ่ายมา​​​แปะ​​ ​​กลาย​​​เป็น​​​ว่า​​ ​​คนชอบรูปถ่ายมากกว่า

ภาพวาดมันสนองคนวาด​​ ​​แต่คนซื้อ​​ ​​เค้า​​​ไม่​​​รู้สึกมี​​​ส่วน​​​ร่วม

แต่ภาพถ่าย​​ ​​มันสร้าง​​​ความ​​​รู้สึก​​​กับ​​​คนซื้อ​​​ได้

พอเสร็จโปสการ์ด​​ ​​ก็มี​​​เวลา​​​เหลืออีก​​ ​​เราก็มาคิด​​​จะ​​​ทำ​​​เสื้อ

แรก​ ​ๆ​ ​เรา​ไม่​มี​เงินลงทุนพอ​จะ​สั่งเสื้อทีละ​ ​ร้อยตัว

เราก็ซื้อเสื้อเปล่า​ ​มาสกรีนเอง​ ​มันทำ​ให้​เราสกรีนเอง​ได้​หลายลาย

ลายละ​ 10 ​ตัว

แต่ก็สนุกดี​ ​ได้​ฝึกทำ​ ​การสกรีนเสื้อก็​เหมือน​ ​งาน​ printing

ทำ​จนรู้สึกว่า​ ​การออกแบบเสื้อก็​เหมือนเรา​ paint ​ลงผ้า​ใบ

เริ่มสนุกออกแบบไปจนสกรีน​ไม่​ทัน​แล้ว​คับท่าน

ต้อง​พึ่งอุตสาหกรรม​แล้ว​เรา

ร้านมิตรไทยเลย​เป็น​เช่นนี้คับท่าน​ ​อุดสาหะกรรมไป​แล้ว​คับพี่

จึง​กลาย​เป็น​ร้านมิตรไทยอย่างเห็น

เพียงแค่​​​​​เพราะ​​​​​ว่า​​​ ​​​เรา​​​​​ไม่​​​​​ต้อง​​​​​ไปทำ​​​​​อาหารอีก
ทุกวันนี้​​​ ​​​ก็พยามหา​​​​​เวลา​​​​​ไปทำ​​​​​อาหารกินบ้าง​​​ ​​​ฝีมือทำ​​​​​อาหารเริ่ม​​​​​จะ​​​​​ตกซะ​​​​​แล้น